Parijs, 2 augustus 2009

Het is 2 uur ’s middags, Tom kijkt op zijn horloge. Over precies een uur zal hij tegen zijn collega’s zeggen dat hij een peuk gaat roken. Dat hij even naar de buurtwinkel gaat om wat sigaretten te kopen en dat hij zo terug is. De werkelijkheid dient te zeggen dat Tom heeft afgesproken met Alice, zijn minnares. Om de week zien ze elkaar buiten bij het kantoor van Tom, op de Rue de Froidevaux. In het 14de arrondissement.

Tom kijkt nog een keer naar de klok, nog een half uur. Zenuwachtig tikt hij met zijn pen op het papier voor hem. De klok geeft hem nog 15 minuten. Bij 5 minuten staat Tom op hij knikt naar Marc die tegenover hem zit en zegt tot straks. Vluchtig daalt Tom de treden van het statige gebouw af. Bij elke trede denkt hij na over de consequenties. Zijn ze wel voorzichtig genoeg? Zouden zijn collega’s hem doorhebben? Zijn hart bonkt in zijn keel. Vooralsnog weten Alice en Tom hun relatie al een jaar geheim te houden. De vrouw van Tom? Die weet van niets en dat wil hij graag zo houden. Tom komt aan bij de stalen deur die toegang biedt tot het gebouw. 

Paris Street View #16 © Michael Wolf

Paris Street View #16 © Michael Wolf

Met veel kracht opent hij de poort en daar staat Alice. Opgewonden pakt hij haar hand en samen rennen ze de straat over. In een portiekje aan de overkant van de straat kust Tom Alice op de mond.

Op dat moment komt er een auto de straat in gereden met een rare camera op het dak. De auto registreert een serie aan panoramische afbeeldingen die later, op internet, gezamenlijk Google Street View vormen.

Zo stel ik mij ongeveer de context van dit beeld van fotograaf Michael Wolf voor. In Paris Street View (in 2010 gepresenteerd op de Zuidas in Amsterdam door Foam) onderzoekt Wolf met behulp van Google Street View zijn nieuwe woonplaats. Door gebruik te maken van pixelige beelden die hij opnieuw fotografeert, wordt de herkenbare iconografie van Parijs doorbroken. Het beeld van Parijs wordt persoonlijker gemaakt, doordat hij inzoomt op herkenbare situaties en anonieme personages. Door zijn werkwijze stelt hij ethische vragen over anonimiteit, privacy en censuur. Zijn Tom en Alice zich er überhaupt van bewust dat zij op deze foto staan? Wat zijn tegenwoordig de grenzen van onze privacy en hoe goed slagen wij erin onszelf te censureren? Waar in Dana’s Monthly de klassieke zwarte balk anonimiteit zou moeten verschaffen, nemen de pixels in het werk van Wolf deze taak over. Hoe goed beschermt de resolutie van de foto de identiteit van de nieuwe hoofdpersonages van Parijs? Proef op de som, ik heb even gebeld met de vrouw van Tom. De pixels waren toch echt niet pixelig genoeg.

- Tjade