Lana Mesic

Fotografie, St Joost, 2012

Twee jongens dragen lange stokken op hun hoofd. Mesic ziet eerst de stokken verschijnen vanachter een heuvel, en dan pas de jongens. Nieuwsgierig als ze is, bekijkt ze het duo van een afstand en vraagt zich af wat de toekomst deze kinderen gaat brengen.

 
 

Dit is het verhaal van de twee stokken jongens. Een verhaal vertelt door Lana Mesic. Het is klein en tegelijk heel groot. Het is niet te bevatten zo groot en ook nog eens angstaanjagend. Maar het verhaal gaat ook over schoonheid, onschuld en gelijkheid. Het gaat als volgt: Lana Mesic is in Rwanda voor een opdracht. Ze moet genocide overlevenden fotograferen die hun daders hebben vergeven voor hun daden. Een geschiedenis vol horror. Een onderwerp wat aansluit bij Mesic’s streven om met haar fotografie de vaak gezichtloze vijand te verbeelden. Wegdromen en fantaseren over verre landen doet ze liever dan de confrontatie met de realiteit aan te gaan. Toch is dat precies wat ze in Rwanda moet doen. Nu ze in dit verre land verblijft, is Mesic misschien nog wel het meest gegrepen door de schoonheid van Rwanda. Rode wegen, de enorme bladeren van bananenbomen, geometrische prints op de doeken waar vrouwen hun kleding mee vormen. En dan wordt het ook nog het land van 1000 bergen genoemd. Ongelofelijk hoe zo’n mooie plek getuige is geweest van zoveel verschikkingen. Dit arcadische landschap is als een decor vol geheimen, het vertelt een verhaal met bestaande personages die er opgroeien en er hun leven leven.

In dit decor begrijpt Mesic opeens sterren als Madonna en Angelina Jolie. Ver weg van de verschikkingen in hun land lijken de kinderen van Rwanda het laatste restje onschuld te verbeelden in deze harde wereld. Vrij en wild, zonder zorgen en met totale acceptatie van hun omgeving. Dit zijn kinderen die je wilt redden. Tijdens een rit door de bergen van Butare, onderweg naar de meest afgelegen dorpen, wordt Mesic warm onthaalt door kinderen. Ze rennen lachend mee met de auto en schreeuwen ‘Komera! Komera!’, ‘hallo’ in het Rwandees. En als je het direct vertaald, betekent het ‘wees sterk’ - een betere wens kan Mesic niet bedenken om terug te schreeuwen naar deze kinderen. 

Tijdens een rit door de bergen van Butare, onderweg naar de meest afgelegen dorpen, wordt Mesic warm onthaalt door kinderen. Ze rennen lachend mee met de auto en schreeuwen ‘Komera! Komera!’, ‘hallo’ in het Rwandees. En als je het direct vertaald, betekent het ‘wees sterk’ - een betere wens kan Mesic niet bedenken om terug te schreeuwen naar deze kinderen. Want sterk moeten ze zijn, duidelijk te zien in ‘Stick Boys’. Twee jongens dragen lange stokken op hun hoofd. Mesic ziet eerst de stokken verschijnen vanachter een heuvel, en dan pas de jongens. Nieuwsgierig als ze is, bekijkt ze het duo van een afstand en vraagt zich af wat de toekomst deze kinderen gaat brengen. En ok, waar ze heen gaan met die dingen op hun hoofd en wat ze er in hemelsnaam van gaan maken. Mesic weet wel dat ze zelf niet sterk genoeg is om bossen hout op haar hoofd te vervoeren. Over lange afstanden door het mooie maar genadeloze landschap. Je moet bijna buitenaardse kracht hebben om dit te kunnen. Hoe vervreemdend het ook is, tegelijk beseft Mesic ook dat het misschien wel heel simpel is. Is het eigenlijk wel logischer om iets in je handen te dragen als het ook op je hoofd kan?

Al kan Lana Mesic niets dragen op haar hoofd, spelen met het hoofd van een ander kan ze als de beste. Haar liefde voor avonturiers, ufo’s en optische illusie vertaalt ze naar fascinerende beelden. Precies wat ze met ‘Stick Boys’ doet. Want zie jij twee jongens, begrijp je hoe hun leven er uit ziet en is dat echt zo anders dan jouw eigen wereld? Je denkt dat je ze niet snapt, maar dat doe je misschien best wel. Vastgelegd in het onbekende Rwandese decor valt alles in dit verhaal op zijn plek. Rode aarde, twee jongens, bossen hout en stoffige blote voeten vertellen het allemaal.

 
Stick Boys © Lana Mesic, 2014

Stick Boys © Lana Mesic, 2014

Specificaties print

inkjet print satijn, 20x30 cm
€75,-, editie van 30