Ludwig Volbeda

Illustratie, St Joost, 2012

De droom van Phoebe Daquette bleek de ideale droom te zijn. Beschreven in maar vier of vijf zinnen, grepen de slapende mensen in het verhaal Volbeda. Een droom in een droom: Inception meets Droste-effect definieert ‘Het huis van de slapers’.

 
 

Opeens ben je in een vreemd huis. Overal zijn deuren met er achter kamers. Je kunt niet naar binnen, of toch wel? En je bent er alleen. Lopend en alleen, als in een slapend ritme. Er is geen aanleiding, geen opbouw, geen logisch vervolg of bevredigend einde. Van vreemd loop je naar nog veel vreemder, tot alles escaleert en je uiteindelijk zwetend wakker wordt. De klassieke wandel-droom - wie kent hem niet?

Illustrator Ludwig Volbeda koos deze slapende klassieker om te verbeelden in een tekening. Omdat hij gefascineerd is door het surrealisme van dromen dat elke nacht opnieuw in zijn eigen brein wordt gecreëerd. Iedere ochtend aan het ontbijt vertellen Volbeda en zijn vriend elkaar verhalen over wat voor lijps ze nu weer hebben meegemaakt. Zelf noemt hij het verhalen op hun best. Dus wilde hij meer nachtelijke avonturen horen en deed een open oproep met de vraag of mensen hun verhalen met hem wilden delen. En dat wilden de mensen! Volbeda ontving meer dan 70 verhalen, van verre kennissen of volledig onbekenden. Blijkbaar is hij niet de enige die zijn dromen bijhoudt. Sommigen penden wel vijf kantjes vol, anderen slechts enkele regels: een keuze maken leek onmogelijk. Daarom koos Volbeda voor een droom die hem vrijheid gaf om een eigen compositie te maken. De droom van Phoebe Daquette bleek de ideale droom te zijn. Beschreven in maar vier of vijf zinnen, grepen de slapende mensen in het verhaal Volbeda. Een droom in een droom: Inception meets Droste-effect definieert ‘Het huis van de slapers’.

Volbeda gaat aan de slag en begint te tekenen. Tientallen uren lang tekent hij kamers, slapers, gangen, kasten, laden en benen in een schijnbaar eindeloos ritme. Zoals Volbeda zelf zegt, lopen dingen snel uit de hand bij hem. De summiere beschrijving door Phoede van haar droom benut hij door zijn eigen interpretatie toe te voegen. Elke ruimte tekent hij afzonderlijk en tot in detail. Langzaam maar zeker construeert Volbeda door middel van beeld en taal een uniek verhaal. Het is bijna een scheikundig proces waarbij Volbeda steeds terug gaat naar zijn tekening om de substantie aan te passen totdat deze perfect in balans is. De woorden van Phoebe zijn aanwezig en vormen de basis voor zoveel meer. Hij tekent de elementen eerst los van elkaar en brengt ze uiteindelijk samen op een lichtbak zodat ‘Het huis van de slapers’ na al die uren ontstaat.

Het resultaat is een esthetisch schouwspel van een absurdistisch verhaal wat toch heel herkenbaar is. Dit is iets waar Volbeda altijd naar streeft in zijn tekeningen. Hij ziet het poëtische in dingen en vertaalt dit naar een tekening. Zodat hij zelf het proces begrijpt en tegelijk inzichtelijk kan maken voor een ander. Precies eigenlijk zoals hij doet met deze droom in het ‘Het huis van de slapers’. Denk daar maar aan als je weer eens nachten lang door eindeloze gangen dwaalt. Droom zacht en tot de volgende keer.

 
Het huis van de slapers © Ludwig Volbeda, 2014

Het huis van de slapers © Ludwig Volbeda, 2014

Specificaties print

Giclée print, 30x40 cm
€75,-, editie van 30