Dagmar van Wersch & Bert Hana

Fotografie, Gerrit Rietveld Academie, 2011 & Theatermaker, autodidact

Het opnieuw opbouwen van iemands thuis kan je helpen om je eigen herinneringen te documenteren.

 
 

Wat neem je mee als je huis in brand staat? Twintig jaar terug zei je waarschijnlijk je fotoalbums, nu misschien eerder je laptop? Of ga je toch voor Mittens, je dierbare poes. Hoewel veel mensen wel eens nadenken over deze vraag, zijn er - gelukkig - maar weinig die het meemaken. Toen Dagmar van Wersch en Bert Hana (Fotografie, Rietveld 2011 & Theatermaker, autodidact) stuitten op het verhaal van de Japanse stad Namie, in de provincie Fukushima, waren ze direct gefascineerd door deze verlaten en verloren stad. Na een 9.0 aardbeving en een vijftien meter hoge Tsunami, stopte het koelsysteem van drie reactoren van de kerncentrale van Fukushima ermee. Met een nucleaire ramp als gevolg. 100.000 omwonenden vluchtten uit hun huizen. Bijna vijf jaar na de ramp is de plek als een hedendaags Pompeï: een spookstad waar de stoplichten van rood op groen springen maar geen levende ziel staat te wachten om over te steken. Nu is de heropbouw van deze stad begonnen. De reconstructie gebeurt alleen niet door getrainde archeologen met kwastjes, maar door Dagmar en Bert via Google Street View vanachter een laptop aan de andere kant van de wereld.

Bert is Street View expert, Dagmar fotograaf zonder camera. Alle twee zijn ze fanatiek beeldverzamelaars met een fascinatie voor de schoonheid van vergankelijkheid. Bert vond het stadje via zijn geliefde Street View en was meteen gegrepen door de verlaten huizen, omgevallen fietsen en achtergebleven huisdieren die hij zag. Hoe vredig sommige beelden op het eerste gezicht ook lijken, de onzichtbare vijand is duidelijk aanwezig. Een unheimisch gevoel bekruipt je bij het zien van de lege straten. Er is iets helemaal mis, maar wat? Dagmar en Bert zien de schoonheid van de vergane glorie en besluiten de pracht van Fukushima in ere te herstellen. Project ‘Rebuild Fukushima’ is ge-boren.
 

dagmarvanwersch.nl
berthana.com

Het duo haalt inspiratie uit ansichtkaarten van toeristische attracties in grote steden waarbij je, door middel van een plattegrond, een miniatuur kunt nabouwen van een iconisch gebouw. Thuis, met je eigen twee handen: gedetailleerd, precies op schaal, en met een plattegrond om zo een perfecte mini versie van iets prachtigs te maken. Hier komt Dagmar in beeld. Ze kiest een huis in Fukushima en begint het te ‘mappen’. Van het perspectief en de voorgevel, tot de indeling, begroeiing en plaatsing van tegeltjes: alles moet precies zijn zoals het was voor de ramp. Weer mooi en levend. Bert zoekt in nabijgelegen dorpen naar bloeiende bloemen, die Dagmar vervolgens verwerkt in de voortuin van het huis. Zo hoort het te zijn.

Je kunt je afvragen waarom dit Amsterdamse duo het verloren Japanse stadje wilt redden? Ze willen met dit project niet zo zeer een geëngageerd statement maken maar meer de gebruiker inspireren hoe je met verlies kunt omgaan. Het opnieuw opbouwen van iemands thuis kan je helpen om eigen herinneringen te documenteren. Al is de schaal klein en zijn de muren van papier, als het huis weer staat zoals de bewoners het kennen, betekent dat wel degelijk iets. Hun verloren thuis is voor het eerst weer tastbaar, weg van het anonieme beeldscherm, nu in jouw handen en in de ruimte. Dagmar en Bert zijn ervan overtuigd dat dit fysieke aspect houvast biedt en de kracht in zich heeft om een herinnering vast te houden. Net als een fotoalbum. Wat begint met een enkel huis, moet uitgroeien tot een groots project om heel Fukushima te laten herrijzen. Als een feniks uit de radioactieve as. Dagmar en Bert hebben het voorwerk gedaan. Nu is het aan jou om te puzzelen en te bouwen om zo Fukushima weer levend te maken.

 
 

TOMIOKA HIGHWAY 56  © Dagmar van Wersch & Bert Hana, 2015

 

Print Specificaties
Chromokarton, 29,7 x 42 cm
€75,-, editie van 30