Anne Huijnen

Fotografie, Gerrit Rietveld Academie, 2010

Oma Koos is fictief. Oma Koos is de persoon die je voor je kunt zien als je kijkt naar dit beeld. We zien een stel ledematen, van duidelijk een oudere vrouw, die zichzelf in ongemakkelijke posities wringt. Meer valt er niet uit op te maken, des te meer valt er bij te bedenken. En dat is precies waar Anne Huijnen (Rietveld, fotografie 2010) op uit is.

 
 

Mag ik je voorstellen aan oma Koos. Oma Koos is 89 jaar en woont in Woensel, gemeente Eindhoven. Oma Koos haar man is vier jaar geleden overleden, maar oma Koos gaat nooit niet bij de pakken neerzitten. Oma Koos is er één van “niet lullen maar poetsen.” Oma Koos is een droom van een oma voor haar twee kleinkinderen.

Oma Koos is dwars en eigenwijs, maar vooral ook heel lief. Oma Koos is wars van ochtendgymnastiek. Oma Koos bepaalt zelf haar eigen schema. Oma Koos wordt ouder, maar negeert dat zo veel mogelijk. Ze doet oefeningen in haar eigen tempo, op haar eigen manier. Met of zonder gewichtjes, voor en achter de computer. Zo blijft oma Koos ‘reuze kwiek’. Ondanks dat oma Koos minder mobiel aan het worden is, wordt haar mentale wereld groter. Want oma Koos zit op Facebook en oma Koos heeft een Ipad. Dus blijft oma Koos bij. Maar oma Koos maakt geen bingo-evenementen aan op Facebook, want dat vindt ze stom en saai. Oma Koos zit het liefst achter de computer. De vluchtsimulator is haar lievelings. Als oma Koos 90 wordt, geeft ze een groot feest. Dat vind ze gezellig. Totdat het feestgedruis haar te veel wordt. Dan trekt oma Koos zich terug achter de pc. Dan gaat ze lekker surfen of op Facebook. Onbeleefd? Misschien, maar oma Koos doet niet aan sociaal wenselijk gedrag. Niet meer.

Oma Koos is fictief. Oma Koos is de persoon die je voor je kunt zien als je kijkt naar dit beeld. 

We zien een stel ledematen, van duidelijk een oudere vrouw, die zichzelf in ongemakkelijke posities wringt. Meer valt er niet uit op te maken, des te meer valt er bij te bedenken. En dat is precies waar Anne Huijnen (Rietveld, fotografie 2010) op uit is. Huijnen wil niet teveel voorkauwen, bepalen wat jij ziet. Huijnen haar foto’s en films gaan veelal over sociale gewoontes, observaties van situaties die zij zelf meemaakt. Met een fascinatie voor de ongeschreven regels van sociaal gedrag. Vooral als het misgaat, als het schuurt, als iemand zich niet houdt aan die voorgeschreven regels en uit de toon valt. Vandaar ook haar fascinatie voor oudere mensen. Zij krimpen letterlijk en figuurlijk. Hun wereld wordt kleiner door fysieke en mentale beperkingen. Ze  hebben vaak alles al gezien en gedaan en hebben daardoor meer schijt aan sociale conventies, aan ongemakkelijke situaties.

Die ongemakkelijke situaties probeert Huijnen te vangen in geënsceneerde settings. Haar werk is veelal stilistisch, een beetje stoffig. Het werk lijkt retro, maar is tegelijk ook tijdloos. Door haar modellen onherkenbaar in beeld te brengen en geen gebruik te maken van props die representatief zijn voor een bepaalde tijd, wordt er veel aan de verbeelding over gelaten. Wie is het model? Wanneer is het geschoten? Wat is het verhaal achter de foto? Als kijker blijf je achter met een serie vragen die je zelf in kunt vullen. En dat is wat Anne Huijnen wil. Want Huijnen doet niet aan sociaal wenselijk werk maken. Daar is ze wars van.

 
Pose 1/2 © Anne Huijnen, 2012

Pose 1/2 © Anne Huijnen, 2012

Specificaties print

inkjet print satijn, 20x30 cm
€75,-, editie van 30