Abel Minnée

Fotografie, Gerrit Rietveld Academie, 2013

In een spreekkamer valt Minnée’s oog op een tafel waar prominent een opengeslagen boek vol schilderachtige landschappen op een standaard ligt. Naast het boek ligt een brokje pyriet (ook wel fool’s gold genoemd, zogenaamd ‘nepgoud’) Zonder te weten wat hij precies fotografeert, legt Minnée alles vast. Eén voor één fotografeert hij ondergaande zonnen en uitgestrekte savannes, afgewisseld met perfecte berglandschappen.

 
 

De muren hebben een onbestemde beige-achtige kleur. De inrichting is praktisch en makkelijk schoon te houden. Twee stoelen staan tegenover elkaar in een klein, smal kamertje. Door de gangen dwalen verwarde mensen. De één kraamt wartaal uit, de ander zit te wiegen in een hoek. Vergeet de patiënt in een dwangbuis vooral niet. Is dit het beeld wat we hebben van psychiatrische instellingen? Dit is in ieder geval wel het beeld dat we keer op keer voorgeschoteld krijgen via fotografie en in films. Abel Minnée (eindexamenjaar fotografie Rietveld) is geïntrigeerd door het onderwerp. Waarom trekken talloze kunstenaars er op uit om de psychiatrie te documenteren. Waar komt onze fascinatie met de psychiatrie vandaan? Op zoek naar antwoorden volgt Minnée hetzelfde pad en bezoekt hij verschillende instellingen. Bij Lievegoed zorggroep, in de bossen van Bilthoven, fotografeert hij alles wat hem opvalt. Zonder vooraf bepaald doel, zonder een idee over het eindresultaat. Zijn focus ligt op de lege ruimtes, de vertrekken, niet op de patiënten. Spreekkamers waar patiënt en arts tegenover elkaar zitten en praten. Waar hebben ze het over? Misschien is het maar goed dat de muren niet kunnen praten.

In een spreekkamer valt Minnée’s oog op een tafel waar prominent een opengeslagen boek vol schilderachtige landschappen op een standaard ligt. Naast het boek ligt een brokje pyriet (ook wel fool’s gold genoemd, zogenaamd ‘nepgoud’) Zonder te weten wat hij precies fotografeert, legt Minnée alles vast. Eén voor één fotografeert hij ondergaande zonnen en uitgestrekte savannes, afgewisseld met perfecte berglandschappen.

Allen omkaderd door boeken over acceptatie en vergeving en het brokje pyriet. In gesprek met de dienstdoende arts komt hij er achter dat dit boek gebruikt wordt voor observatietherapie. Het doel? Opnieuw leren wat schoonheid is. De patiënten moeten benoemen wat ze zien en leren hierdoor opnieuw waarderen wat er op de afbeeldingen staat. Rust, regelmaat en reinheid, zoiets. Waar beter te beginnen dan bij de natuur? Natuur is een belangrijke inspiratiebron voor veel mensen; het is algemeen, heeft een kalmerende werking en is een mooi begin van een gesprek. Ook het nepgoud vormt een onderdeel van de observatietherapie. Want goud, dat is mooi en een immense berg weerspiegeld in een strak, helder bergmeer ook.

Misschien is het wel te mooi. Het tafereel van dit pittoreske berglandschap is zo perfect, zo cliché, dat het bijna niet meer opvalt. Totdat we ons verplaatsen in de belevingswereld van een patiënt die schoonheid opnieuw leert benoemen. Dan realiseren we ons dat dit oprecht een prachtig plaatje is. Een groots wonder van de natuur. Dat is de reden waarom Minnée besluit het beeld van een boek vol landschappen centraal te stellen. Hij leert ons zo opnieuw kijken naar een foto die we al zo vaak gezien hebben. Een beeld dat gaat over schoonheid, vervuld met clichés in een fascinerende omgeving en context. Een beeld dat, net als voor de patiënt, ook voor ons onderdeel kan zijn van genezing. Genezing van beeldverzadiging, een genezing van het geen notie nemen van alledaagse dingen en ons opnieuw leert kijken naar wat mooi is in het leven.

 
Seasonal Landscape #9 © Abel Minnée, 2012

Seasonal Landscape #9 © Abel Minnée, 2012

Specificaties print

inkjet print satijn, 60x42 cm
€75,-, editie van 30